In de Vredestuin verkleuren nu de bladeren aan de bomen om vervolgens te dwarrelen, te dansen, en uiteindelijk op de grond te vallen zoals dat elk jaar gebeurt. De aarde wordt zo vanzelf toegedekt gedurende de koude(re) maanden. Het is alsof alles zich naar binnen toekeert: de uitgebloeide bloemaren zijn verdroogd, de bomen zijn kaal, sommige planten verdwijnen helemaal onder de grond en worden toegedekt door het afgevallen blad.
Maar in de betrekkelijke rust laten sommige planten zich nu juist zien. De cyclaam is één van de planten die telkens weer weet te verassen rond deze tijd. Ze oogt zo klein en teer maar doorstaat de najaarsstormen en kou zonder probleem. Terwijl er boven de grond het spektakel van het voorjaar los barste trok het cyclaampje zich terug. Twee seizoenen lang was ze niet te zien. Maar nu is het haar tijd om weer tevoorschijn te komen en in alle rust te bloeien.
Prediker vertelde ons al dat er voor alles een tijd is. Bloeitijden zijn voor alle planten anders net zoals dat is bij mensen. Maar voor heel de natuur, waarvan wij ook deel uit maken, is de periode van rust, inkeer en stilte van groot belang. Daarom wenst de Vredestuin jullie allemaal een mooie herfst en winter toe om uit te rusten en energie op te doen, of om te bloeien: een ieder in zijn of haar eigen tijd en op zijn of haar eigen manier.
