Het was al een tijdje geleden dat ik, door omstandigheden, voor het laatst in de Vredestuin was geweest. Afgelopen week lukte het gelukkig weer. Wat heerlijk om weer het gezang van de vogels te horen en zoveel bijen en hommels te zien vliegen. Voor vlinders was het die dag waarschijnlijk te koud en niet zonnig genoeg, maar ik had al wel begrepen dat er in de tuin op andere dagen al heel wat vlinders waren gespot.
En wat was het heerlijk om al die mooie kleuren te zien: het warme geel/oranje van de wolfsmelk, of z’n ‘zondagse naam’, Euphorbia griffithi fireglow.
La
ngs het paadje vanuit de hal naar de binnentuin wordt je blik onmiddellijk getrokken naar de mooie magenta paarse bloemen met een donker hartje van de geranium ‘Anne Thomson‘.
Waar ik ook heel blij van werd, waren de opnieuw geplante warmrode salvia’s (salie) Royal Bumble. Eerder stonden ze al in het rode vak, maar ze hadden waarschijnlijk de natte, koude winter niet overleefd. De combinatie met het donkerrode blad van de pruikenboom (Cotinus coggygria) geeft een prachtig effect.
Verder kan ik nog een geheimpje verklappen: in de afgelopen weken zijn er in de Vredestuin bosuilen gesignaleerd. Steve werd al een keer op een vroege morgen verrast door een laagovervliegende uil, die vervolgens ergens op een tak bij de vijver ging zitten. Hij was zo beduusd dat hij vergat een foto te maken en wilde dit later ook niet meer doen omdat hij bang was het dier te verstoren. Op een later moment is hij nog eens naar de tuin gegaan, net na het invallen van de schemering, met een goede buur die in het bezit was van een infraroodcamera en toen troffen ze drie jonge bosuilen die hun ouders riepen om eten. Het bewijs was geleverd.
Zou er dan toch gebroed zijn in de bosuilenkast die we een paar jaar geleden hadden opgehangen??? Eerder hadden we al eens braakballen gevonden, dus we wisten dat er af en toe een of meer uilen in de tuin kwamen, maar misschien kwamen ze alleen om in de grote conifeer te rusten. We spraken af dat we het nog een tijdje stil zouden houden om verstoring van de jonge vogels (takkelingen genaamd) te voorkomen. Maar al gauw bleek dat andere bezoekers van de tuin ook melding hadden gemaakt van twee jonge bosuilen. We konden ons geluk niet op toen het er niet twee maar zelfs drie bleken te zijn. De laatste weken hebben we ze helaas niet meer gehoord of gezien, dus we vermoeden dat ze door hun ouders uit hun territorium zijn gejaagd, de wijde wereld in op zoek naar een eigen territorium. Afgelopen dagen heeft Steve wel weer een paar braakballen gevonden.
Tot slot, voor in de agenda: op woensdagmiddag 8 juli a.s. willen we een gezellige middag organiseren met lekkere hapjes en drankjes en een gezelschapsspel in de tuin en bij slecht weer in de kerk. Nadere informatie volgt nog.
Ditta Voetberg
