Veertig dagen, een bezinningsperiode voor ons als gemeente. Voor mij persoonlijk probeer ik me elke dag een moment verbonden te voelen met iemand die onrecht en het daardoor ontstane leed heeft moeten ondergaan. Het is een manier om je solidair te weten met het lijden van Jezus, dat er nog elke nacht en dag is. Ik wil een klein plekje in uw gebeden aanbevelen. Een plekje waar je soms gedachteloos langsfietst. Dat zwarte gedenkzuiltje op de Kanaalkade.
Het gebeurde 25 jaar geleden, op een zwoele vrijdagavond, vlak bij de Friesebrug. Een drietal twintigers, die flink gedronken hadden, begonnen een langslopende jongeman lastig te vallen. Er werd gelachen, gebrald, geschreeuwd en geduwd, steeds dichter bij het kanaal.

Door een onverhoedse duw van een van de dronkenlappen is die jongeman achterover over de vangrail diep naar beneden het water in gevallen. De branieschoppers wisten niet hoe snel ze weg moesten komen, maar toevallig passerende politieagenten zetten direct de achtervolging in. Wat in de verwarring toen niet gebeurde, was omzien naar de drenkeling. Hij kon de hoge walkant niet op en is hulpeloos, eenzaam en jammerlijk verdronken. Het bleek een jongeman met een kleurtje, al jaren met zijn familie ingeburgerd in Nederland en net 26 jaar geworden. Zijn naam is Jonas Gudeta. Er is om hem gerouwd. De dag na dit ongeluk was er een stille tocht. Veel Eritreeërs met witte rouwdoeken om, maar ook geschokte mensen uit Alkmaar waren er stilzwijgend bij. Zijn moeder viel huilend neer op die fatale plek.
Hoe het verder ging? Ach, de Rijksrecherche wist de volgende dag al dat de politie niets te verwijten viel en de branieschopper had in de rechtszaal minder praatjes en heeft een flinke straf moeten uitzitten. Maar de rouwenden hebben via crowdfunding een gedenkzuiltje kunnen oprichten. Er staan woorden op die eraan herinneren welk onbarmhartig leed hier is veroorzaakt. Op een zijkant van het monumentje staat de tekst
O HEER STA ONS BIJ DIT GROOT VERDRIET TE DRAGEN. Door een moment van invoelende aandacht voor dat onbekende verdriet help je toch een beetje mee te dragen. Zou dat ook kruis-dragen mogen heten?

ds. Ferdinand van Melle