hit counter joomla

Gesloten

geslotenHet kerkelijk bureau is gesloten van 20 december tot en met 3 januari.

181113 Kerkbalans rectanle 300x250 animatie v1

Samen Verder ontvangen via e-mail?

Meld u hier aan!

samenverder 300

Door u te abonneren op de digitale versie van de SV helpt u om de kosten te drukken en de bezorglast te verminderen.


 

anbi logo

 

privacy 895556

Even voorstellen...

Op een echte herfstmiddag rijd ik naar het Oranjepark in Alkmaar-West. Een wijk die in vroegere tijden nogal tot mijn verbeelding sprak maar waar ik al in geen jaren meer ben geweest. Interviewend voor Samen Verder kom ik nog eens ergens…
Deze maand ben ik op bezoek bij Geertje Maria Visser-Bom. In de klassiek ingerichte bungalow waarin zij samen met haar man Mees woont, drinken we koffie, eten we een gevulde koek en duiken we terug in de tijd.

Geertje wordt in 1946 geboren in Fijnaart, een dorp in het westen van Noord-Brabant. Ze is op dat moment het negende kind in het gezin en na haar zullen er nog twee kinderen geboren worden. Als in de beruchte eerste februarinacht in 1953 de dijken breken, komt ook hun huis letterlijk onder water te staan. “Veel modder en toestanden”, zegt Geertje. “De mensen maakten veel mee toen”. Geertje gaat zes weken bij een oom en tante wonen maar als de boerderij weer is opgeknapt, keert het gezin terug en blijft Geertje er wonen tot haar trouwen.

Thuis zijn ze lid van de Gereformeerde Bond, de wat zwaardere kant binnen de Hervormde kerk.
Na de lagere school en de mulo, volgt Geertje in Middelburg de opleiding voor kleuterleidster.
Als Geertje nog maar twintig jaar is, overlijdt haar moeder en moet haar tien jaar oudere zus het huishouden op de boerderij runnen. Haar drie oudere zussen moeten sowieso veel meehelpen thuis en het feit dat Geertje wel mag doorleren zorgt regelmatig voor wat jaloezie.

Geertje is drieëntwintig jaar als ze op Tweede Kerstdag via zijn zus Mees Visser leert kennen, bij hem thuis in Klundert. Na anderhalf jaar verkering trouwen ze en verhuizen ze naar een flat, zeshoog, in Haarlem. Mees werkt in die tijd bij Fokker en Geertje moet na haar trouwen stoppen met werken want zo gaat dat in die tijd. En wat doe je dan als je mensen wilt leren kennen? Dan sluit je je dus aan bij een kerk. Geertje gaat mensen bezoeken in de wijk, werk dat ze nog heel veel jaren, in verschillende plaatsen, zal blijven doen.

In de twee jaren die ze in Haarlem wonen, worden er twee zonen geboren, eerst Jeroen en een jaar later Tim. De flat wordt te klein en het gezin verhuist naar een eengezinswoning in Alphen aan den Rijn. Hier wordt een derde zoon geboren, Gert.

Mees werkt intussen voor Shell en na vier jaar Alphen wordt er weer verhuisd, deze keer helemaal naar Schotland. Dat is flink wennen voor Geertje. “Alles was daar ouderwets en saai”, zegt ze nu. Maar ook daar leert ze mensen kennen via de (Baptisten)kerk. Ze gaan daar naar een fijne huisgemeente en krijgen opnieuw een zoon, Peter. “Ik ging er niet graag heen maar ook niet graag weg”. Na twee jaar wordt Mees echter weer door Shell overgeplaatst, deze keer naar de NAM in Assen. Daar blijven ze met hun gezin negen jaar wonen en jawel, ook daar wordt Geertje actief in de kerk en op de school van de jongens. Maar ook daar moeten ze weer weg want Mees wordt overgeplaatst naar Velsen. Ze vinden een huis in Alkmaar en wonen hier inmiddels al ruim dertig jaar.

En ook in Alkmaar wordt Geertje actief in de kerk. Zo is ze eerst twaalf jaar ouderling in de Vrijheidskerk, wordt ze wijkdame, voorzitter van de wijkraad en na een onderbreking van een jaar weer opnieuw acht jaar ouderling. Ze helpt in de loop der jaren met de schoonmaak (“Gezellig!”), bij de kindernevendienst, de crèche, de tuingroep, het koffiedrinken etc. en is sinds twee jaar weer opnieuw ouderling.

Naast al het werk voor de kerk werkt Geertje ook graag in haar eigen tuin. “Ik ben liever buiten dan binnen”, zegt ze. Ze kampeert dan ook graag, gewoon met een klein tentje in ons eigen land. “Je kunt erin slapen en erin zitten”. Sportief is Geertje trouwens ook, ze wandelt graag en ze kan goed kunstschaatsen. “Ik ben een doe-mens”.
Inmiddels zijn er twaalf kleinkinderen maar Geertje en Mees zijn geen oppas-opa en -oma. Maar ze genieten wel enorm van de logeerpartijtjes.

Als ze nog tijd over heeft wil Geertje nog wel een boek pakken en dan het liefst een historische roman. Maar “tijd” is wel een dingetje want nu de broers en zussen (ook Mees komt uit een gezin met elf kinderen) allemaal op leeftijd komen, krijgen zij ook allerhande mankementen en ze wonen allemaal ver uit de buurt.

Met de muziek van tegenwoordig heeft Geertje niet veel en als ze naar een concert gaat dan hoort ze het liefst iets klassieks en iets bekends. Als kind heeft ze orgelles maar dat wordt niks. “Nu vind ik dat best zonde”.

Het feit dat we weer twee aparte wijkgemeenten hebben, noemt Geertje een goede ontwikkeling. “Een grote kerkenraad is te massaal”.
Verder hoopt ze dat de gemeente zal groeien en zal weten dat God in haar midden is. “We leven uit genade en moeten beseffen dat we uit genade verder mogen gaan met ons werk”, zegt ze.
Wat mooi dat we mensen zoals Geertje hebben in onze gemeente, mensen die actief omzien naar anderen in de kerk en weten wat, of liever gezegd Wie, hen drijft. Daar mogen we best dankbaar voor zijn, denk ik. Inderdaad: genade…

Letty van der Graaf

kerstwandeling2019kl

peuterkerk

13 oktober Peuterkerk: Jona


 

23 juni Peuterkerk Meisje, sta op!
doneer 10