hit counter joomla
Kerstwandeling

Gesloten

geslotenvan 21 december t/m 7 januari
is het kerkelijk bureau
gesloten


Samen Verder ontvangen via e-mail?

Meld u hier aan!

samenverder

Door u te abonneren op de digitale versie van de SV helpt u om de kosten te drukken en de bezorglast te verminderen.

anbi logo

Pinksterliederen

De zestiger jaren. Toen ging er nogal wat op de schop. Heilige huisjes werden omvergeworpen. Maar naast afbraak werd er ook veel opgericht. Er was naast woede om Vietnam, om ongelijkheid, om slechte arbeidsomstandigheden een groot geloof in dat het anders kon, in dat er een nieuwe tijd kon aanbreken, in dat er vrede in plaats van oorlog en geweld kon komen. Er zou veel meer samengewerkt kunnen worden.

Ook in de hoek van de kerken was er niet alleen leegloop maar werden allerlei nieuwe wegen ingeslagen en werd de kerk bij de tijd gebracht, naar de bekende term aggiornamento van het Tweede Vaticaanse concilie. Vragen die leefden in de samenleving werden serieus genomen. Met die vragen ging ook de uit eerdere oecumenische raden ontstane Raad van kerken aan de slag. Dit jaar herdenken zij hun oprichting in 1968, 50 jaar geleden dus.

Ter gelegenheid daarvan ontving ik een boekje met Pinksterliederen ingezonden door de verschillende lidkerken om te getuigen van de veelstemmigheid van de verschillende kerken. Gelukkig is niet gestreefd naar één lied voor alle kerken, maar is er juist ruimte voor ieders eigen taal. De liederen doorbladerend en de commentaren erbij van de inzenders kun je wel overeenkomsten ontdekken. Bijna alle gekozen liederen ademen een verlangen. Een verlangen naar vervuld worden van de geest, om getroost te worden, te worden genezen, bezield te geraken.

Dat zegt iets over Pinksteren maar tevens iets over de tijd waarin we leven. Je kunt namelijk ook zingen dat de geest reeds is neergestort, dat de geest je al heeft vervuld en je op volle kracht aan het aanvuren is. Dat je in vuur en vlam staat en vol inspiratie over de aarde aan het dansen bent in plaats van dat je daar naar verlangt.

Misschien dat er in onze tijd ook veel gevoelens van leegte en gemis aanwezig zijn, omdat de ziel meer ergens opgeborgen lijkt, dan dat die jouw mens zijn in de wereld bepaalt. Het is hoe dan ook verheugend dat er verlangen bestaat naar de geest. Want met dat je verlangt ben je vaak al aan het ruimte maken voor dat waarnaar je verlangt. Gek genoeg gaan gevoelens van leegte vaak samen met een gebrek aan innerlijke ruimte. Niet voor niets zingt de psalmist (psalm 42) Evenals een hert dat reikhalst naar stromen van water, zo reikhals ik naar u. Het opheffen van de akelige gevoelens van leegte wil immers toch juist niet zeggen dat de innerlijke ruimte opgevuld moet worden met van alles en nog wat? Maar dat er ruimte, om zo te zeggen een fijne leegte, komt, zelfs voor die akelige gevoelens van leegte en zielloosheid. Een ruimte, leegte waarin het stroomt, waar de bron van leven te ontdekken valt.

Het is hoopgevend dat de Raad van Kerken die steeds meer verschillende kerken verbindt met deze liederen getuigt van een gezamenlijke innerlijke ruimte waarin plek is voor vragen, verlangens en soms ook een zich kwetsbaar opstellen. Zo ergens, dan waait juist daar de geest van Pinksteren. Ook hier in Alkmaar.

In de feestweek van de oecumene georganiseerd onder verantwoordelijkheid van de Alkmaarse Raad van Kerken (ARK) gaan we op ontdekkingstocht naar wat we nog niet weten van elkaar, wat je beweegt. Het thema is het verstaan van de Ander/ander in en om Alkmaar. Dat heeft te maken met luisteren, stil worden, verlangen om de Ander/ander naderbij te komen en te laten komen. Om het feest te laten worden in de oecumene, in de bewoonde wereld. Pinksteren geeft de aanzet, daarna zijn we zelf aan zet.

Yvonne Bos

p01
doneer 10